Η Veera, πιάστηκε στην Φλόριντα το 1984 σε ηλικία έξι ετών. Μεταφέρθηκε στο δελφινάριο #Särkänniemi της Φινλανδίας το 1985 και από εκεί, το 2015,η Veera μαζί με τους Delfi, Leevi και Eevertti μεταφέρθηκαν στο #Αττικό_Ζωολογικό_Πάρκο όπου δυστυχώς το 2017 πέθανε ο Delfi. Τον Αύγουστο του 2020, η Veera μεταφέρθηκε από την Ελλάδα στο Oltramare, όπου πέθανε πριν από λίγες μέρες την 1η Ιουνίου 2021, σύμφωνα με πληροφορίες από καρδιακή ανακοπή, την ίδια αιτία που προκάλεσε το θάνατο του Delfi. Τον Αύγουστο του 2018, συνεργάτης της DFE, ο Viivi Ahola ηχογράφησε την ιστορία της Veera σε ένα προκλητικό κομμάτι με τίτλο «Μπορούμε τελικά να ξυπνήσουμε και να δούμε ότι δεν είμαστε μόνοι;». Τον Ιούλιο του 2020, και μόλις 4 μήνες αφού είχε σταματήσει να δίνει παραστάσεις μετά από 35 χρόνια, μεταφέρθηκε στο δελφινάριο #Oltremare στην Ιταλία όπου συνέχισε τις παραστάσεις μέχρι το τέλος της ζωής της.Έκανε δύο παιδιά, τον Eevertti με τον οποίο ήρθαν μαζί στην Ελλάδα από τη Φιλανδία και τον οποίο αποχωρίστηκε όταν μεταφέρθηκε στην Ιταλία, και ένα θηλυκό το οποίο πέθανε μερικές μέρες μετά τη γέννα. Πέθανε την 1η Ιουνίου του 2021 σε ηλικία 43 ετών στην Ιταλία από καρδιακή ανακοπή, μετά από 35 χρόνια αιχμαλωσίας και καταναγκαστικής εργασίας.Η προβολή και η κανονικοποίηση της εκμετάλλευσης ζώων ως εκθέματα αλλά και ως αντικείμενα ψυχαγωγίας είναι και θα έπρεπε να είναι κατακριτέα απο τις σύγχρονες κοινωνίες μας. Η εικόνα “ευτυχισμένων δελφινιών” που βρίσκονται στις υπηρεσίες των ανθρώπων ζώων και που ικανοποιούν κάθε τους καπρίτσιο είναι αφύσικη και παραπλανητική αφού αποκρύπτει τις πραγματικές συνθήκες ζωή αυτών των κακόμοιρων πλασμάτων. Λόγω της βιολογικής και κοινωνικής ιδιαιτερότητας των θαλάσσιων θηλαστικών και των κητωδών, η επιστημονική κοινότητα έχει αποφανθεί ότι η αιχμαλωσία τους ισοδυναμεί με βασανιστήριο. Τα ζώα δεν μπορούν να αναπτύξουν φυσιολογική συμπεριφορά, εμφανίζουν σωματικές και ψυχοδιανοητικές διαταραχές,κάτι που καθιστά επιβεβλημένη την απαγόρευση αιχμαλωσίας τους. Το ίδιο ισχύει και για κάθε είδους εξαναγκασμό τους σε εκτέλεση θεαμάτων ,η οποία είναι εντελώς ξένη προς την βιολογία και τον φυσικό προορισμό τους.
Η Veera γεννήθηκε στη φύση, αιχμαλωτίστηκε για δημόσια προβολή. Δυστυχώς, δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να βιώσει ξανά μια άγρια πραγματικότητα στη ζωή της, πιστεύουμε ότι κανένα δελφίνι δεν πρέπει να αντιμετωπίσει την ίδια μοίρα με τη Veera, να πεθάνει σε μια δεξαμενή μακριά από τον ωκεανό στον οποία γεννήθηκε αρχικά.
Η ΠΦΠΟ έδωσε την δική της μεγάλη μάχη τόσο σε νομικό και θεσμικό επίπεδο όσο και σε άλλους τομείς εστιάζοντας στις άπειρες διαπιστωμένες από τα αρμόδια όργανα πολεοδομικές παρατυπίες της πισίνας στο Αττικό για τις οποίες εκκρεμούσαν πρόστιμα συνολικά 1.588.000 ευρώ αλλά και τελεσίδικες καταδικαστικές αποφάσεις.
Αποθήκη ψυχών κατάντησε το Αττικό Πάρκο. ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ στο Αττικό, κατ’ ευφημισμό, Πάρκο και για τα δελφίνια αλλά και για τα άλλα άγρια ζώα που περνούν τη ζωή τους μέσα στην κατάθλιψη της αιχμαλωσίας των ζωολογικών κήπων.Κανένας επισκέπτης σε ζωολογικούς κήπους και στο Αττικό για κανένα ζώο! Ούτε παιδιά ούτε μεγάλοι.